Współczesna medycyna coraz śmielej wkracza w obszar, który dawniej bywał spychany na margines oficjalnych zaleceń klinicznych, a mianowicie na talerz pacjenta. Warto zdać sobie sprawę, że to, co ląduje w naszych żołądkach, przestało być wyłącznie domeną domowych kucharzy czy kolorowych blogów o fitnessie, a stało się pełnoprawnym narzędziem terapeutycznym. Jak pokazują analizy ekspertów publikowane m.in. w ramach portalu Odżywianie – informacje. Czytaj więcej na rynekzdrowia.pl, powiązanie między tym, co jemy, a wydolnością całego systemu ochrony zdrowia jest znacznie silniejsze, niż mogłoby się wydawać. Dzisiejsza medycyna zapobiegawcza nie szuka już wyłącznie magicznych pigułek, lecz zaczyna dostrzegać potęgę dobrze zbilansowanej diety w walce z cywilizacyjnymi schorzeniami.
Przez dziesięciolecia zarządzanie w służbie zdrowia skupiało się niemal wyłącznie na leczeniu skutków zaniedbań, budowaniu kolejnych oddziałów szpitalnych i zakupie drogiego sprzętu do ratowania życia w krytycznych momentach. Dziś, w dobie dynamicznie rosnących kosztów utrzymania placówek medycznych, priorytety powoli, ale boleśnie się zmieniają. Otyłość, cukrzyca typu 2 czy schorzenia układu krążenia generują gigantyczne dziury budżetowe w kasach państwowych systemów opieki. Zamiast płacić krocie za skomplikowane operacje kardiochirurgiczne, coraz głośniej mówi się o profilaktyce u podstaw. I tu pojawia się proste pytanie: dlaczego edukacja żywieniowa wciąż raczkuje w szkołach, skoro dorosły Polak potrafi bezbłędnie wymienić składniki fast fooda, ale gubi się przy próbie zdefiniowania, czym są węglowodany złożone?
Dlaczego dieta to nowa farmakologia?
Nauka nie pozostawia złudzeń – najnowsze badania biochemiczne dowodzą, że żywność o wysokim stopniu przetworzenia zostawia we krwi konkretny, mierzalny ślad metaboliczny. Wystarczy wspomnieć przełomowe analizy opublikowane na łamach „BMC Medicine”, które objęły tysiące dorosłych pacjentów. Wynika z nich jednoznacznie, że profil metabolitów u osób sięgających regularnie po tzw. żywność ultraprzetworzoną drastycznie zwiększa ryzyko rozwoju niebezpiecznych powikłań kardiologicznych oraz zaburzeń gospodarki węglowodanowej. Co ciekawe, organizm człowieka wybacza wiele, ale systematyczne faszerowanie go produktami naszpikowanymi sztucznymi ulepszaczkami przypomina dolewanie oleju do ognia – prędzej czy później wywoła to pożar w postaci przewlekłego stanu zapalnego. (Osobiście podejrzewam, że gdyby pączki miały tak wyraźne etykiety ostrzegawcze jak paczki papierosów, kolejki w tłusty czwartek wyglądałyby nieco inaczej, choć z drugiej strony… kto by tam patrzył na ostrzeżenia, gdy w grę wchodzi lukier).
Warto również przyjrzeć się temu, jak kwestie żywieniowe wyglądają od strony stricte instytucjonalnej. Nowe rozporządzenia Ministra Zdrowia dotyczące standardów żywienia w podmiotach leczniczych wymuszają na szpitalach rewolucję w jadłospisach. Powszechny kiedyś żart o ponurej, pływającej w wodzie parówce i rozgotowanej papce makaronowej powoli odchodzi do lamusa. Współczesny szpitalny posiłek ma realnie wspierać proces rekonwalescencji, a nie być kolejnym czynnikiem stresogennym dla osłabionego organizmu.
Perspektywy i wyzwania na przyszłość
Przed menedżerami ochrony zdrowia stoi nie lada wyzwanie. Z jednej strony mamy starzejące się społeczeństwo i rosnące zapotrzebowanie na specjalistyczne żywienie medyczne u pacjentów dotkniętych chorobami nowotworowymi czy geriatrycznymi, z drugiej – deficyt kadr i ograniczony budżet. Kluczem do sukcesu wydaje się edukacja oraz przemieszczenie ciężaru odpowiedzialności z leczenia na świadomą profilaktykę. Skoro wiemy, że mądre wybory przy sklepu półce mogą wydłużyć życie w zdrowiu o kilka, a nawet kilkanaście lat, ignorowanie tego aspektu przez państwowe instytucje byłoby po prostu medycznym i ekonomicznym absurdyzmem.
Źródło: www.rynekzdrowia.pl
