Gdy większość z nas planuje rodzinne biesiadowanie i celebrowanie wolnego czasu, polskie placówki medyczne nie zwalniają tempa ani na chwilę. Okresy świąteczne to dla sektora ochrony zdrowia gigantyczny test wydolnościowy, w którym logistyka, zarządzanie zasobami ludzkimi oraz walka z niedoborami finansowymi sytemu schodzą na zupełnie inny poziom trudności, o czym regularnie przypominają analizy publikowane m.in. w artykule Święta – informacje. Czytaj więcej na rynekzdrowia.pl.
Choć pacjenci marzą o tym, by wigilijny wieczór lub Wielkanoc spędzić we własnym łóżku, rzeczywistość bywa brutalna. Statystyki pokazują, że tysiące chorych w całej Polsce wciąż pozostaje pod opieką personelu. I chociaż szpitale dwoją się i troją, by przemycić do sal odrobinę domowej atmosfery – serwując symboliczne potrawy czy ustawiając skromne dekoracje – pod powierzchnią świątecznego spokoju buzują codzienne, strukturalne problemy polskiej medycyny. (Przyznam szczerze, że zawsze podziwiałem stoicki spokój pielęgniarek, które muszą tłumaczyć pacjentom, dlaczego kompot z suszu nie idzie w parze z dietą niskoresztkową po operacji żołądka – to prawdziwy dyplomacyjny kunszt).
Szpitalna codzienność podwójnie trudna od święta
Z perspektywy zarządzania jednostkami, dni wolne od pracy obnażają wszystkie braki kadrowe. Zamiast pełnych zespołów specjalistów, na dyżurach zostaje minimalna obsada. Do tego dochodzi problem, o którym głośno mówi się w kuluarach: presja finansowa placówek, zatory płatnicze z Narodowego Funduszu Zdrowia oraz ciągłe cięcia budżetowe sprawiają, że organizacja pracy graniczy z cudem. Kiedy kroplówki muszą być podane na czas, a sor-y pękają w szwach od nagłych przypadków, menedżerowie szpitali wolą nie myśleć o tym, jak domkną roczne bilanse.
Warto zauważyć, że specyfika świąt w szpitalu dotyka nie tylko somatyki, ale przede wszystkim psychiki. Poczucie izolacji u pacjentów geriatrycznych czy przewlekle chorych narasta w tym czasie wielokrotnie szybciej. Personel medyczny staje się wtedy dla nich jedyną rodziną, co – przy obecnym obciążeniu pracą – stanowi gigantyczne wyzwanie emocjonalne. (Osobiście uważam, że empatia wpisana w grafik dyżurów to najbardziej niedoceniany „lek” w polskim cenniku świadczeń).
Zarządzanie kryzysowe przez okrągły rok
System ochrony zdrowia w Polsce od lat funkcjonuje w trybie wiecznego „ostrego dyżuru”. Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z długim weekendem majowym, przerwą świąteczną, czy szczytem zachorowań jesienią, mechanizmy ratunkowe opierają się głównie na poświęceniu ludzi – lekarzy, pielęgnacji, ratowników i opiekunów medycznych. Braki systemowe są łatane nadgodzinami, a elastyczność menedżerów często oznacza balansowanie na granicy prawa pracy.
Najważniejsze wyzwania placówek w okresach wolnych:
- Zapewnienie minimalnej, bezpiecznej obsady lekarsko-pielęgniarskiej.
- Utrzymanie ciągłości dostaw leków i materiałów medycznych przy ograniczonym wsparciu zewnętrznym.
- Logistyka posiłków dostosowanych do rygorystycznych diety pacjentów w dni świąteczne.
- Wsparcie psychologiczne dla pacjentów cierpiących z powodu samotności.
Podsumowując, świąteczny czas w polskiej medycynie to nie tylko symboliczna choinka w holu szpitala czy karp na oddziałowym talerzu (dla tych, którym dieta na to pozwala). To przede wszystkim lustro, w którym odbijają się wszystkie bolączki niedofinansowanego systemu, trzymanego w kupie wyłącznie dzięki determinacji ludzi, dla których powołanie wciąż znaczy znacznie więcej niż tylko cyferki w excelu księgowego.
Źródło: www.rynekzdrowia.pl
