Gdy mowa o stabilności państwa, rzadko patrzymy na nią Przez pryzmat ciśnienia tętniczego czy poziomu cukru we krwi, a zupełnie niepotrzebnie, bo najnowsze analizy analityczne rzucają zupełnie nowe światło na naszą codzienne funkcjonowanie. W opublikowanym w październiku 2026 roku „Tygodniku Gospodarczym” Polski Instytut Ekonomiczny – informacje. Czytaj więcej na rynekzdrowia.pl porusza niezwykle palącą kwestię, która spędza sen z powiek ekonomistom. Czy polska gospodarka zdoła udźwignąć ciężar, jaki niesie ze sobą starzejące się społeczeństwo i rosnąca fala schorzeń przewlekłych, czy też utknziemy w ślepym zaułku biurokracji medycznej i zwolnień lekarskich? Odpowiedź bywa zaskakująca, choć dla uważnych obserwatorów rynku nie jest całkowitym zaskoczeniem.
Z danych zaprezentowanych przez ekspertów wynika, że choroby układu krążenia, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) oraz cukrzyca to nie tylko dramat pojedynczych pacjentów i ich rodzin, ale potężne obciążenie makroekonomiczne. Szacuje się, że do **2050 roku** te trzy grupy schorzeń mogą obniżać potencjalny PKB Polski średnio aż o **3,65 proc. rocznie**. To wskaźnik, obok którego trudno przejść obojętnie, zwłaszcza gdy uświadomimy sobie, że mówimy o stratach przewyższających unijne średnie. (Aż chciałoby się złośliwie rzucić, że polski ZUS i tak ma mocniejszą głowę do przetrwania kryzysów niż niejedna korporacja, ale liczby mówią same za siebie i nie zostawiają pola do żartów).
Co ciekawe, powołując się na dane Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME), analitycy podkreślają, że w **2023 r.** wspomniane wyżej dolegliwości dotyczyć mogły blisko **1,4 mld ludzi** na całym globie. Skala zjawiska jest globalna, ale jej lokalne reperkusje uderzają w nas ze szczególną siłą. Dlaczego tak się dzieje? Paradoksalnie, najwięcej tracimy wcale nie na samej farmakoterapii czy pobytach w szpitalach, choć te również kosztują fortunę. Aż **od 83 proc. do 90 proc.** całkowitego ciężaru ekonomicznego tych chorób w krajach Unii Europejskiej wiąże się ze zmniejszoną aktywnością zawodową, absencjami, spadkiem produktywności oraz przedwczesnym opuszczaniem rynku pracy przez wykwalifikowanych pracowników. Pozostałe 10–17 proc. stanowią bezpośrednie wydatki na opiekę medyczną.
Struktura strat: gdzie uciekają miliardy?
Gdy przyjrzymy się bliżej poszczególnym filarom tego zestawienia, nietrudno zauważyć, które obszary wymagają natychmiastowej interwencji państwa. Według wyliczeń opartych na projekcjach OECD, największy negatywny wpływ na potencjalny PKB Polski mają:
- Choroby układu krążenia – średnioroczny spadek o **1,26 proc.**
- Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) – spadek o **1,25 proc.**
- Cukrzyca – spadek o **1,14 proc.**
Osoby zmagające się z tymi problemami częściej korzystają ze zwolnień L4, pracują z obniżoną wydajnością lub zasilają statystyki osób pobierających świadczenia rentowe. (I tu pojawia się kolejna refleksja: system ochrony zdrowia wciąż działa w trybie „gaszenia pożarów”, zamiast inwestować w profilaktykę, która mogłaby oszczędzić nerwy zarówno pacjentom, jak i ministrowi finansów). Jak zauważają analitycy PIE, skuteczna polityka zapobiegawcza mogłaby przynieść budżetowi państwa czyste oszczędności, eliminując konieczność finansowania skomplikowanego, wieloletniego leczenia.
Warto zatem śledzić regularnie publikacje i raporty, ponieważ wiedza dostarczana przez ośrodki analityczne stanowi fundament pod mądre decyzje w obszarze polityki publicznej. Bez gruntownej przebudowy podejścia do zdrowia publicznego, polska gospodarka będzie wciąż biec w maratonie z ciężkim plecakiem na ramionach.
Źródło: www.rynekzdrowia.pl
