Polski system ochrony zdrowia przechodzi obecnie jedną z najbardziej burzliwych transformacji w historii, a echa nowych regulacji prawnych nie cichną w żadnym środowisku medycznym. Wprowadzane zmiany, które szczegółowo śledzi m.in. portal w materiałach zatytułowanych Przepisy – informacje. Czytaj więcej na rynekzdrowia.pl, mają całkowicie przedefiniować zasady gry. Zamiast spokojnego leczenia pacjentów mamy istny festiwal poprawek, sejmowych głosowań i nerwowych rozmów w gabinetach dyrektorów szpitali. Pytanie tylko, czy pacjent w tej papierowej burzy w ogóle jeszcze się liczy, czy stał się jedynie statystyką w tabelkach Excela?
Dzisiejsza rzeczywistość prawna w medycynie przypomina poligon. Z jednej strony rząd próbuje uszczelnić budżety i ukrócić rynkowe samowolke, z drugiej – środowisko lekarskie i pielęgniarskie alarmuje, że restrykcje mogą przynieść skutek odwrotny do zamierzonego. Gdyby Ministerstwo Zdrowia mogło leczyć biurokracją, polscy pacjenci byliby najzdrowszymi ludźmi na świecie – a tak, utknęli w kolejkach, które po kolejnych nowelizacjach wcale nie maleją.
Górne limity zarobków i bat na kontrakty
Jednym z najgłośniejszych elementów reformy, które zyskały status legislacyjnego hiciaru, są twarde limity finansowe. Sejm przyjął przepisy przewidujące, że maksymalna stawka godzinowa dla personelu medycznego finansowanego ze środków publicznych ma wynosić 240 zł brutto. Do tego dochodzi sztywny limit miesięczny w wysokości 16-krotności minimalnego wynagrodzenia oraz ograniczenie czasu pracy do maksymalnie dwóch pełnych etatów.
To trochę tak, jakby państwo próbowało zatrzymać wodę w sicie za pomocą zakazu kapania. Trudno się dziwić, że dyrektorzy szpitali powiatowych łapią się za głowy. Przez lata medycyna ratowała się dyżurami „pod krawatem” i elastycznymi kontraktami B2B. Teraz te formy są systematycznie przycinane, co ma ukrócić patologie, ale może też wywołać odpływ specjalistów tam, gdzie nikt nikomu stawek nie limituje – czyli do sektora prywatnego. Bo przecież żaden szanujący się chirurg nie będzie pracował za ułamek rynkowej wartości, kiedy za miedzą czeka prywatna klinika z otwartym portfelem.
Szpitale pod presją cyberbezpieczeństwa i nowych wymogów
Nowe przepisy to jednak nie tylko zarobki. W cieniu sejmowych batalii rodzą się kolejne obowiązki, w tym te związane z cyfryzacją i ochroną danych. Po głośnych incydentach hakerskich i wyciekach danych milionów Polaków, Ministerstwo Cyfryzacji oraz resort zdrowia dokręcają śrubę w obszarze IT. Powierzenie przetwarzania dokumentacji medycznej podmiotom zewnętrznym ma wiązać się z rygorystycznymi certyfikatami w ramach krajowego systemu cyberbezpieczeństwa.
I tu pojawia się mały, ludzki dreszczyk grozy: czy mniejsza przychodnia na prowincji, która ledwo radzi sobie z wymianą starych komputerów, sprosta wymogom technologicznym XXI wieku? Obawiam się, że zamiast bezpiecznych baz danych możemy otrzymać system, w którym pacjent na wizytę czeka dłużej nie dlatego, że nie ma lekarza, ale dlatego, że system właśnie zgubił jego historię choroby w chmurze.
Co dalej z reformą?
Pakiet zmian obejmuje również kwestie sieci szpitali – wydłużonej do 30 czerwca 2029 roku – oraz zaostrzenie walki z różnego rodzaju nadużyciami. Choć intencje ustawodawcy bywają szlachetne, a chęć uporządkowania chaosu finansowego w NFZ zaszyta w każdym projekcie, droga od dobrego zamiaru do poprawy zdrowia obywateli bywa wyboista. Prawdziwym testem dla nowych przepisów nie będą głośne konferencje prasowe, lecz moment, w którym zmęczony pacjent zapuka do drzwi gabinetu specjalisty.
Źródło: www.rynekzdrowia.pl
